زبانهای ایرانی دو ریشه مشترک باستانی دارد و به گویشهای مختلف و هر گویش به لهجههای مختلف استعمال میشود. بعضی از گویشهای زبان ایرانی به خاطر تفاوتهای ظاهری در نحوه استفاده از عبارات و ترکیبها، امروزه خود به عنوان یک زبان نام برده میشوند. زبانهای ایرانی نو در ایران و افغانستان متمرکزند. نمایندگانی از این زبانها را در تاجیکستان، عراق، سوریه، ترکیه، ازبکستان، ترکستان چین و شبهقاره هند هم میتوان یافت.
مهمترین زبانها، لهجهها و گویشهای ایرانی نو عبارتند از: فارسی(پارسی، دری یا تاجیکی) لاری، کُردی، تاتی، لکی، پشتو، بلوچی، آسی، لری، مازنی، تالشی و گیلکی و هورامی است. پرگویشترین زبانهای ایرانی به ترتیب زبان فارسی، پشتو،کردی، بلوچی و زبان لری است.
زبانهای ایرانی بیشتر در کشورها و مناطق ایران، افغانستان، تاجیکستان، باختر پاکستان، کردستان ترکیه، کردستان عراق، کردستان سوریه و بخشهایی از آسیای میانه و قفقاز روایی دارد. سه زبان از زبانهای ایرانی به عنوان زبان رسمی هماکنون در چهار کشور استفاده میشود. این زبانها عبارتاند از فارسی در ایران، افغانستان و تاجیکستان، پشتو در افغانستان و کردی در عراق.
منبع: wikipedia.org
نشانی مطلب در وبگاه میز همکاری راهبردی ایران و چین: http://khu.ac.ir/find-124.27076.64052.fa.html برگشت به اصل مطلب